XIV. Wie die sele got enpfahet und lobet.
Eja fröliche anschowunge! Eya liepliche grůs! Eja minekliche vmbehalsunge! Herre din wunder hat mich verwundet, din gnade hat mich verdruket. O du hoher stein, du bist so wol durgraben, in dir mag nieman nisten dene tuben vnd nahtegal.